|
|
AĞAÇ
Denizler,ormanlar dağlar ötesi
İç Anadolu'nun boz bir tepesi
İsimsiz,belirsiz,uzak bir yamaç
Yamacın üstünde yalnız bir ağaç,
Bir ardıç.. ne bir köy, ne bir ev ,ne yol,
Fırtınaları bol rüzgarları bol,
Ne yakın bir koyak ne söğütlü bir öz
Ne civar bir koru ne pınar ne öz
Uzakta yüzlerce saat uzakta
En yakın orman bile bir nokta.
Ey sabah ey yeni günün eşiği !
Ey ışık zamanın günün beşiği
Bir burçtan bir burca hızı mevsimin
Ansızın beni de titretti demin
İçimde uyandı şüphenin sesi
Nerdeyim bu çıplak tepe neresi?
Neresi bu yamaç kayan şu toprak?
Ben kimim bu ağaç bu kökten ayak?
Varlığın yoklukla birleştiği yer
Neresi bir bozkır değilse eğer?
Çık güneş tepede keyfince gerin
Bütün yıldızlarla sinen gecenin
Ardından kararsız kayan şu yamaç,
Düğümlenen bu düz benim ben ağaç
burada bir ömür bekleyeceğim
Belki yapraklarım solar çiçeğim
Savrulur çürütür gövdemi zaman,
Ne çıkar? Sen hemen doğ uzaklardan
Fecirden öğleye doğru inerek
Gel güneş gel umut gel gerinerek
Yorgunsun üzgünsün hastasın oğul
Her gün dönümünde yastasın oğul
Unut mevsimleri unut zamanı
Ne gün dönümünü an ne ormanı
Ne uzak yerlerde gezsin düşüncen
Ne de kabuslarla geçsin her gecen
Yeşil ormanlardan denizlerden ırak
Bozkırda kaybolmuş isimsiz çorak
Bir avuç yer yeter sana ey ağaç
O yeri tanırım o da ben yamaç
Gök söndü geciken ışınlar söndü
Yine bir yıl geçti yine gün döndü
Yağışsız geçildi bahardan yaza
Şimdi bir karanlık iniyor arza
Bir göz kapağına benzer karanlık
Bir göz kapağının altında ılık
Bir rüya geçiyor, ağaç rüyası
Binlerle dal baş aşağısı yassı
Kökü bulutlara doğru uzuyor
Ah bu rüyalar, bu rüyalar ne zor!
AHMET KUTSİ TECER
_
